مـو مِـث ِخـارِ سـیـامْ که تَـهْـنـو تو بـیـابـونَـن      

                تـو مِـثِ گُل بـوسـونی دُوْر و بَـرِتْ هِــزارُونَـنْ               

تو خودت خوب می دوُنی که مو چِقَه خاطِرخواتُم

بیشتر از هر چی که زیـرْ تـاقِ ای هَفْ آسِموُنَـنْ

تو مِـث باغ گُلی ، اَ سر تا پاتْ گُل می ریــــزه

مو مِـثِ لاخـۀيِ خُشکُـم ،که باهارُم خـزونَـنْ

نَـمْـدونُـم اَ کی بِگُـم ، که تاب دوُریـتْ نـدارُم

اَیْ نَبـیـنْـمِت یه روز ، حالِ دلُم دیگرگونَـنْ

تَشِ عشقِتْ تو جونُم تا صُب قیومَت می سُوزه

آسِـمـونِ دوتْ چیـشُـم شُوْرو سـتاره بارونَـنْ

کَـمَـرُمْ خَـمْ شُـده زیرْ سـنگینی بارِ غَـمِـتْ

تو دِلـِت خیلی خوشَنْ که مودِلُم پُرِشْ خونَـنْ

می دُونُم وختی که مو آه می کشُـم ، یواشَکی

تو میگی: گوُرِ سـیـا ، که درد ِتو بی درمونَـنْ

توُ بهشـتی که تو نیسّـی سی مو مِثْ جهنّمَنْ

تو جـهـنّـم آتَشِشْ اَیْ تـو باشــی گلسُّونَـنْ

هر چی کِردُم که بِشـه بختِ سـیایِ موُ سفید

نَشُـه ، والّـو بَـخُـدا بختِ مو مثلِ شُـوْسونَـنْ

تو بیُـوْ مَحض ِخُـدا کِرُم بیـشـی تا سیتْ بگُم

که غَـمـویْ نگـفـتـۀيِ تَـهْـلِ دلُـم فـراوُونَـنْ

تُـو هَـمِـیْ آسِـمـونا ، مـو یـه سـتـارِیْ نَـدارُم

مو روزُم سـیـویْ سـیاه ، مثلِ شُوُیْ زِمِسّـونَـنْ

«کازرون» فصل باهارش همه جاش غرقِ گلَنْ

آمْ چه فُویْدِیْ ؛ مِثِ دریاشْ دلِ مو پریشونَـنْ